Arama Yap :    
 
Kendi Kirli Pencerem
Denemelerim
Öykülerim
Şiirlerim
Güncel
Tiyatro
Sinema
Müzik
Röportaj
Fotoğraf
  Öykülerim      
Karanlyk – Koridor 31.12.2008

“Sanki küçük bir el feneriyle karanly?yn kalbine do?ru gidiyorduk”

O gece, yakla?yk iki haftadyr göremedi?im Merve’ye gitmek için evden çyktym. Artyk ondan ayry ya?amaya dayanamyyordum. O da beni seviyordu ama bir türlü kocasyna ayrylmak istedi?ini söyleyemiyordu. Neredeyse bir yyl önce tany?my?tyk ve son 6 aydyr kocasynyn evde olmady?y günlerde beraber oluyorduk. Kocasy genellikle Saly günleri mesaiye kalyrdy ve eve sabaha kar?y gelirdi. Biz de bunu bildi?imiz için genellikle Saly ak?amlary bulu?urduk. Ancak son iki haftadyr ne Merve’yi görebiliyor ne de sesini duyabiliyordum. Kocasyna yakalanmaktan korktu?u için benim onu aramamy istemiyordu. O da beni aramady?y için konu?amamy?tyk. Bugün günlerden Saly’ydy. Onsuzlu?a daha fazla katlanamyyordum, bu yüzden geceleyin Merve’ye gitmek için arabama atladym.

O tuhaf gece dikkatimi çeken ilk ilginç olay, ortaly?yn fazla yssyz olmasyydy. Yollar bo?almy?, insanlar erkenden evlerine kapanmy?ty. Hatta araç bile geçmiyordu. Kysa bir süre daha bu ?ekilde ilerledikten sonra, benzinimin bitmekte oldu?unu fark ettim. Aksi gibi yakynlarda benzinci de yoktu. Nasyl bu kadar dikkatsiz olabilirim diye hayyflanyrken, civarda elektrikler kesildi. Birkaç dakika sonra ise benzinim bitti. Kapkaranlyk bir kentin, ücra bir kö?esinde yapayalnyz kalmy?tym. Çevrede ne bir ses vardy, ne de bir insan…

Arabadan indi?imde gördü?üm manzara kar?ysynda ürktü?ümü itiraf etmeliyim. Yçinde bulundu?um bu hiçlik anynyn beni yeterince gerdi?i yetmezmi? gibi, uzanan yol boyunca hiçbir canlylyk belirtisi olmamasy, hiç de iyi hissetmemi sa?lamady. Geceye kulak kesildi?imde sadece rüzgaryn ysly?yny duyuyor, ne a?açlardaki böceklerin ne de yarasalaryn sesini i?itiyordum. Biraz dola?yp bu anlamsyz cansyzly?a son vermek istedim ve bu hiçli?in içinde daha fazla kaybolmamak için gökyüzüne bakyp kutup yyldyzyny aradym. E?er otomobili arkama alyr ve sola dönersem, yyldyz arkada kalyyor, dolayysyyla ben de güneye gidiyor olacaktym. Kutup yyldyzy sabitiyle, kaybolma ihtimalimi bir nebze de olsa zayyflatmy? oldum ve güneye do?ru yürümeye ba?ladym. Geceyi adymlarken fark ettim ki, buradaki sokaklar birbirine çok benziyordu. Evler, hatta a?açlar bile… Sanki esrarengiz bir kasabada dolanyyorum diye dü?ünürken, bu akla yatmayan cansyzlykta, tüm bu düzeni, kurguyu bozan bir ?ey gördüm. Önce yanyldy?ymy sandym ama tekrar tekrar ayny enstantaneyi görünce emin oldum…

Ylerideki sokak lambalaryndan biri, içinde bulundu?um düzeni altüst edercesine yanyp sönüyordu. Sanki, “Bu tarafa gel” der gibiydi… Tereddütsüz o tarafa do?ru yürümeye ba?ladym. Uzakta, yoldan geçen 1-2 aracyn motor gürültüsü geliyordu kula?yma ve bu adeta, içinde bulundu?um geceye can veriyordu. Kysa süre sonra, yani yanyp sönen ve kyvylcymlar çykaran lambanyn altyna vardy?ymda, iyiden iyiye içime yerle?meye ba?layan huzuru bir toz bulutu gibi da?ytan bir ?ey oldu. Yolun oldu?u tarafta çok büyük bir gürültü koptu! Bir kazaydy sanyrym. O tarafa do?ru hyzly hyzly yürümeye ba?ladym. Yola çykmam için kysa ama dik bir tepeyi a?mam gerekiyordu. Nefes nefese de olsa yol ile ayny düzlü?e çyktym. Bariyerlere çarpmy? olan araç uzaktaydy. Yçerisinde biri var myydy göremiyordum. Yakla?mak için bariyerin üzerinden atladym ve yola çyktym, araca odaklanmy? yürüyordum. Yçinde biri var myydy? Varsa yaraly myydy? Ö?renmek için yakla?mam gerekiyordu. Yeniden yssyz ve sessizdi her yer, gece kula?yma ysly?yny fysyldyyordu. Ba?ka hiçbir ?ey duymuyordum, yalnyzca kaza yapan araca do?ru odaklanmy? gibiydim. Ardymdan gelen aracyn korna seslerini bile çok geç fark ettim. Hatta o kadar geç ki, aniden arkama döndü?ümde, otomobilin bana çarpmasyna ramak kalmy?ty. Kendimi bir anda yerde buldum. Araç fren yapmy?ty ama bana çarpmadan önce duramamy?ty. Ba?ymyn dönmeye ba?lady?yny hatyrlyyorum, otomobilin far y?yklarynyn birbirine geçti?ini… Sary ve beyaz y?yklaryn dönüp durdu?unu görüyordum ve biraz sonra birinin araçtan inip bana do?ru ko?maya ba?lady?yny... Anlamlandyramady?ym sözler söylüyordu ki, her ?ey karardy…

Göz kapaklarym aralanyp kendime gelmeye ba?lady?ymda, koltuk altlarymdan tutulup çekildi?imi hissediyordum. Birkaç saniye içinde yeniden her ?ey karardy. Kendime geldi?imde bir otomobilin içindeydim, arka koltu?unda. Öndeki adam aracy deli gibi sürüyordu. Bir ?eyler söylemeye çaly?tym, ama dudaklarymdan birkaç myryltydan ba?ka bir ?ey dökülmedi. Yine de ?oförün dikkatini çekmeyi ba?army?tym. Bana dönüp bir ?eyler söylüyordu. Sanyrym, “Yyi misin, seni hastaneye götürüyorum” gibi bir ?eydi. Syk syk arkasyna dönüp bunu tekrarlyyor, bir yandan da dar ve karanlyk sokaklar arasynda direksiyon sallyyordu. Ardy arkasyna girdi?imiz dönemeçlerden sonra bir süre düz gitmeye ba?ladyk. Sokakta her yer karanlykty, hiçbir y?yk görmüyordum, aracyn farlarynyn aydynlatty?y yoldan ba?ka. Bana dönüp daha uzun konu?malar yapmaya ba?lamy?ty ancak hâlâ kendimde olmady?ym için dediklerini anlamakta zorlanyyordum. Hatta ço?u zaman hiçbir ?ey anlamyyordum. Bana dönük konu?maya devam ediyordu, ben ise ön camdan ileriye bakyyordum. Adeta yoklu?u andyran karanly?a… Sanki küçük bir el feneriyle, karanly?yn kalbine do?ru gidiyorduk.

Farlar yakla?yk 20 metre ilerimize kadar etkin bir aydynlatma sa?lyyordu ve çok da hyzly gitmiyorduk. Bu sayede yolu kysmen görebiliyordum. Çevredeki a?açlary, yanyndan geçti?imiz tek tük evleri… ?oför artyk dikkatini büyük ölçüde bana vermi?ti, ikide bir bana bakyyordu. Önce bir ?ey gördü?ümü sandym, yakla?ynca emin oldum. Zihnimin içindeki tüm bu belirsizli?e ra?men bir ?ey algylamy?tym. Hem de net bir ?ekilde, önümüzde, yolun ortasynda duruyordu. Bir insana benzeyen tuhaf bir karartyydy. Belki saniyenin üçte biri kadar kysa bir süre boyunca yakyndan gördü?üm gözleri kapkaranlykty. Parma?ymla ?oföre i?aret etmeye çaly?tym ve yüzünü tekrar yola çevirmesini sa?ladym. Sadece bir an onu gördü ve direksiyonu var gücüyle kyrdy. Yeniden her ?ey karardy…

Kendime geldi?imde hâlâ ayny ürkütücü gecenin bir kö?esindeydim. Otomobil bir a?aca çarpmy?ty. Yava?ça do?ruldum. Ön koltuktaki sürücüye baktym ama yerinde yoktu. Kapysy açykty. Benim kapym syky?ty?y için dikkatlice ön tarafa geçip, ?oför mahalli tarafyndan dy?aryya çyktym. Çevrede evler vardy ama hiçbirinde bir hayat belirtisi yoktu. Kapylar kapaly, perdeler çekiliydi. Tüm bu enteresan geceyi daha da ilginçle?tiren, hiçbir yerde y?y?yn olmamasyydy. Sadece ay y?y?y aydynlatyyordu sokaklary. Belirsizli?in içine do?ru adym atarken, baca?ymda ve kolumda kanama oldu?unu fark ettim. ?unu büyük bir içtenlikle söyleyebilirim ki, kazanyn açty?y yaralar de?il de, bu belirsizlik canymy daha fazla yakyyordu. ?u an neredeyim? Arabayy kullanan adam nerede? Yolun ortasynda duran ?ey neydi ve ona ne oldu? Bu sorularyn beynimi nasyl me?gul etti?ini anlatamam.

Rastgele bir ?ekilde yürümeye ba?ladym, nereye gitti?imin hiç önemi yoktu. Zifiri karanly?y bir parça delen ay y?y?ynyn altynda, sol kolumdan ve baca?ymdan akan kanlara aldyrmaksyzyn yürüyordum. Yaralary temizlemek için tentürdiyot ve kany durdurmak için sargy bezi bulmam gerekiyordu. Önünden geçti?im evlerden birinin kapysyny çaldym. Yardym istemekti amacym fakat açan olmady. Zaten açsalar da onlara nasyl bir hikaye anlatabilirdim ki? Kanlar içerisinde bir adama kim niye inansyn ki? Yürümeye devam ettim ve tesadüf eseri bir okulun önüne geldim. Yçeride ilk yardym malzemeleri bulabilece?imi tahmin ederek, giri?indeki alçak bariyerin üzerinden atlayyp ön bahçeye girdim. Okulun giri? kapysy kapalyydy, zemin katta açyk bir pencere bulmam gerekiyordu. ?anslyydym, elimi atty?ym ilk pencere kapaly gibi görünüyor olmasyna kar?yn, itince arkaya do?ru açyldy. Önce bunu, görevlilerin bir ihmalkarly?y olarak algylamy?tym. Ancak birazdan olacaklardan sonra, bunun bir tesadüf oldu?una inanmamaya ba?ladym. O lanetli gece bana normal bir insany kolaylykla çyldyrtacak kadar kötü bir oyun oynamy?ty…

Yçeriye girdi?imde koridordaydym. Zifiri karanlykta hiçbir ?ey görmüyordum. Duydu?um tek ?ey de adym seslerimdi. Hangi yöne do?ru gidece?imi bilmesem de, ileride, koridorun öbür ucunda bir pencere vardy ve muhtemelen arka bahçeyi aydynlatan lambanyn y?y?y oraya vuruyordu. Typky yol boyunca kar?yla?ty?ym di?er lambalar gibi, kesik kesikti. Bir an yanyyor, sonra sönüyor ve birkaç saniye sonra yeniden yanyyordu… Yçerisi aydynlanmasa da, yakla?yk 30 metre ilerimde, yani karanly?yn en sonunda bir y?yk oldu?unu görmek içimi rahatlatyyordu. A?yr a?yr yürümeye ba?ladym, kolumda ve baca?ymda hâlen kanamakta olan yaralar hyzly hareket etmeme izin vermiyordu. Zifiri karanlykta a?yr aksak ilerliyordum. Ylerideki pencereye do?ru adym attykça, yani geride byrakty?ym alan geni?ledikçe güvensizle?iyordum. Sanki pe?imden bir ?ey geliyormu? gibiydi. Hatta ensemdeki tüyler bile korkudan diken diken olmu?tu. Ya?ady?ymyn, karanlyktan korkan herkesin hissedece?i standart bir korku oldu?unu dü?ünüyordum ki, adym seslerimi bastyran anlyk bir gürültü koptu! Adeta kalbimin ritmini altüst eden bu sesin geldi?i yer, az önce içeriye girmek için kullandy?ym pencereydi. Rüzgardan açylmy? ve ?iddetle kapanmy?ty. Bu gerilimi bir kez daha ya?amak istemedi?im için, geri dönüp pencereyi kapatmaya karar verdim.

Zifiri karanlykta a?yr a?yr yürürken, hiç hissetmek istemeyece?im bir ?ey hissettim. Yanymdan bir ?ey geçmi?ti! Onu hissetmi?tim, az ötemden a?yr a?yr geçmi?ti ve ben hareket edemeden öylece kalmy?tym. Nefesimi tutmu?, hiç ses çykarmadan öylece oldu?um yerde duruyordum. Geçen ?eyin sesini duymaya çaly?yyordum. Ama hiç ses yoktu, birkaç saniye içinde ya?ady?ym ?eyin hayal ürünü oldu?una kendimi inandyrmaya ba?ladym. Ancak kalbim hyzla atmaya devam ediyor ve nefes alyp veri?lerim bir türlü düzene girmiyordu.

Orada öylece ne kadar bekledi?imi hatyrlayamyyorum. Korku damarlarda kol gezerken, dü?ünceler hiç olmady?y kadar geriye itiliyor; ve tüm kontrol mekanizmalary bir bir yykylyyor. Yanymdan geçen ?ey, bir tür hayal ürünü olmalyydy, çünkü aksi halde ba?ka bir ?ey olmasy, akla manty?a hiç yatkyn de?ildi. Typky kazadan hemen önce arabanyn içindeyken gördü?üm ?ey gibi...

Pencerenin rüzgardan tekrar açyldy?yna ve hyzly bir ?ekilde yeniden kapandy?yna ?ahit olduktan sonra, damarlarymdaki korkunun etkisini kaybedip, kontrolün yeniden benli?ime geçti?ini hissettim. A?yr a?yr arkama dönmeye ba?ladym. Yeniden kar?ymda, yanyp sönen y?y?yn aydynlatty?y pencereyi görüyordum. Ylerledim, bir yandan da sa?a sola bakyyor, bir ?ey göremesem bile, içimdeki ku?kuyu bir nebze olsun bastyrmaya çaly?yyordum. Vücudumdaki yaralara ra?men adymlarymy hyzlandyrdym. Bir an evvel koridoru tamamlayyp, ecza dolaby bulabilece?im bir synyf ya da revire girmek istiyordum. Hyzlanmam ile beraber tekrar kendi adymlarymyn seslerini i?itmeye ba?lamy?tym. Yürüyordum ve kar?ydaki pencerenin ardynda y?yk yanyp sönüyordu. Bir an için bir ?ey gördüm sandym, sanki bir siluet. Kalbim durmadan, ?u lanet koridordan çykabilmek, ku?kusuz ki o an en çok istedi?im ?eydi. Tüm bu gerilimin üzerine geride byrakty?ym pencerenin yeniden büyük bir gürültüyle çarpmasy, adeta yerimden fyrlamama sebep olmu?tu. Ystemsizce arkaya, pencerenin oldu?u yöne dönmü?tüm. En açyk ifadeyle korkudan ölüyordum. Artyk bu enteresan gece benim için bir i?kence haline dönü?mü?tü. A?yr a?yr ba?ymy önüme do?ru çevirmeye ba?ladym. Görmek istemeyece?im herhangi bir ?eyle kar?yla?ma korkusu, iki ince metal çubu?u birbirine çarpynca çykan ses gibi beynimde u?ulduyordu. Yava? yava? ba?ymy çeviriyordum ve bir yandan da benli?imi ola?anüstü bir duruma hazyrlamaya çaly?yyor, kendi kendime sakin olmam için telkinde bulunuyordum… Yüzümü çevirdi?imde bir siluet ya da normal bir insan olarak tanymlayamayaca?ym bir ?ey görmeye cesaretim yoktu. Ne kadar u?ra?sam da korkudan titrememe engel olamyyordum.

Koridorun uzun tarafyna döndüm ve orada karanlyktan ba?ka hiçbir ?ey yoktu. Oldu?um yerde, sokaktaki lambanyn yanyp sönmesini bekliyordum. Bekledi?im ?ey oldu, lamba bir an yandy ve söndü. Ben ise sadece pencereyi gördüm. Hiçbir ?ey yoktu, az evvel hissetti?im ?ey hayal gücümün bana acymasyz bir oyunuydu. Yçimi böyle rahatlatyyordum ki, o hiçlik anynda, o zifiri karanlykta bir ?ey kanamakta olan kolumu tuttu. Var gücümle ba?yryp, di?er kolum ile o ?eyi ittim. Islak ve pullu derisini hissetmi?tim. Çy?lyk ata ata ko?maya ba?ladym. Koridorun sonuna geldi?imde hiç dü?ünmeden sa?a döndüm. O kontrolsüzlük anynda neden sa? tarafy tercih etmi?tim bilmiyorum, bunu o an açyklayamyyordum ama ?imdi dü?ününce, her ?eyin o ?eytani gecenin bir oyunu oldu?unu anlyyorum. Sa?a döndükten sonra içeriye ay y?y?ynyn vurdu?u dev pencereleri olan bir fuayeye geldim. Hyzla merdivenlerden a?a?y inmeye ba?ladym. Sanki o ?ey ardymdaydy, hem de tam ensemin dibinde. Bir an vakit kaybedersem, beni karanly?ynyn, bilinmezli?inin içine çekecekti. Bir kat a?a?y indikten sonra yine bir koridora girdim. Yçinde bulundu?um kaos any sonlanacak gibi de?ildi. Koridorun sonundaki lambanyn yanyp söndü?ünü gördüm. Gece, benim oraya gitmemi istiyordu ve ben kar?y koyamyyordum. Ya?ady?ym kontrolsüzlük, hayatymyn tüm iplerini gecenin karanly?yna teslim etmi?ti. Birkaç saniyede lambanyn altyna geldim ve syk syk yanyp sönen lambanyn neyi i?aret etti?ini gördüm. Hemen yanymda bir kapy vardy ve muhtemelen bir synyf kapysyydy. Yçeriye girmek istemiyordum ama geldi?im tarafa do?ru bakty?ymda, o karanlyk siluetin pe?imden a?yr a?yr geldi?ini görüyordum. Hemen kapyyy açyp içeriye girdim ve ardyndan kapyya yaslanyp yere çöktüm. Birkaç saniye hiçbir ?ey olmady, tamamen tükenmi?tim. Ne bedenim ne de dü?üncelerim bu alacakaranlyk ku?a?yna artyk dayanamyyordu. Bir an synyfyn y?yklary yandy ve onu gördüm. Tavandan sarkan bir ip boynuna dolanmy?ty. Ayaklary yerden yakla?yk 1 metre yukaryda, bo?lukta sallanyyordu. O Merve idi! Haykyrmaya ba?ladym ve birkaç saniye sonra her ?ey karardy…

Ne kadar süre baygyn kaldym bilmiyorum ama kendime geldi?imde okulun bahçesindeydim. Yerde yatyyordum. Yava? yava? do?ruldum. Merve’nin soluk yüzü aklymdan çykmyyordu. Dizlerimin üzerine çöktüm ve acyyla çy?lyk attym. A?lyyordum. Yere bakan yüzümü a?yr a?yr kaldyrdy?ymda, tam kar?ymda bir adam gördüm. Bana bakyyordu ve ?a?yrmy? gibiydi. Yakla?ty, istemsiz olarak ona tutundum. Bana yardym etmesini istiyordum ama a?zymdan kelimeler çykmyyordu. Adeta konu?amyyordum. Zaten haykyryyor ve a?lyyordum. Bir an ardymdan bir y?yk geldi?ini gördüm. Gizemli adam y?y?a do?ru hareketlendi. Hayyr, bunu yapmamalyydy. Ona söylemek istedim, çok istedim. “I?y?a gitme, kötülük y?y?yn içinde” demeyi çok istedim. Ama söyleyemedim. Koluna, saatinin kayy?yny kopartyp yere dü?mesini sa?layacak kadar sykyca sarylmama ra?men ona engel olamadym. Beni geride byrakyp y?y?a do?ru yürümeye ba?lady. Birkaç saniye sonra tahmin etti?im ?ey oldu. Gizemli adam büyük bir çy?lykla yere dü?tü. Yçine dü?tü?üm deh?et yüzünden ben de çy?lyklar atyp, hyçkyra hyçkyra a?lyyordum… Az sonra y?yk yeniden yanyp söndü ve her ?ey karardy.

Kendime geldi?imde evimdeki koltu?umda oturur vaziyetteydim. Her ?eyin bir rüya olabilece?ini dü?ünme salakly?yny gösterip aya?a kalktym ve vücudumdaki yaralar, hiçbir ?eyin sahte olmady?yny bana ispatlady. Hemen telefona sarylyp Merve’nin evini aradym. Ne olursa olsun, telefonu kocasy da açsa konu?acaktym, Merve’yi isteyecektim telefona. O ölmü? olamazdy. Telefon defalarca çaldy ve kimse açmady. O gece, sonraki 17 aramamda da bir yanyt alamadym. ?imdi bu mektubu, o gece neler ya?ady?ym ortaya çyksyn diye kaleme alyyorum. Muhtemelen arkada?larym benden haber alamadyklary için birkaç gün içerisinde ?üphelenip evime gelecek ve boynundan iple kendini asmy? olan bu adamy gördüklerinde, hemen kenarda duran mektubu da fark edecekler. Gerçek bu, maalesef o ?eytani gece, bir daha asla geri dönemeyece?im bir yola sürükledi beni. Üzgünüm, böyle bir ?ey ya?amak istemezdim. Elveda…

Bu yazıya yorum gönder
İsim:
E-Posta:
 
Sayfa Gösterimi: 473587 | Tüm Hakları Saklıdır. Evet Gerçekten.